Een aantal jaren geleden zocht ik mijn toevlucht in de ‘spirituele wereld’.

Niet omdat het een hype was. Niet omdat ik plots “verlicht” wilde worden. Maar omdat ik ergens op zoek was naar mezelf… en vooral op zoek was naar een manier om de pijn binnenin mij aan te pakken.

 

Medisch kreeg ik steeds meer klachten, meer uitputting, meer signalen van mijn lichaam… en niemand leek mij echt te kunnen helpen. Tegelijkertijd liep er ook heel wat mis binnen mijn relatie. Ik voelde het diep vanbinnen al lang, maar ik twijfelde nog te veel aan mezelf. Dus ging ik naar een waarzegster.

 

En eerlijk? Ze bevestigde eigenlijk alleen maar wat ik diep vanbinnen al wist.

Maar het had wel iets geopend. Een deur naar een compleet nieuwe wereld.

 

Een wereld van healings, meditaties, vrouwencirkels, ayahuasca, tantra, ceremonies, gurus en ashrams.

Tijdens die zoektocht leerde ik ook mijn toenmalige partner kennen. Hij zat al volledig in die wereld en ik liet mij leiden in iets wat totaal onbekend was voor mij.

 

In het begin voelde het bijna magisch aan.

De stilte. De witte kledij. De meditatie. De samenhorigheid. Het gevoel dat je eindelijk “begrepen” werd.

Alsof daar ergens de antwoorden lagen waar je heel je leven naar op zoek was. Maar ik herinner mij nog goed de eerste keer dat ik een ashram binnenstapte. Mijn eerste gedachte was letterlijk: “Run girl… run.”

​

Want als ik heel eerlijk ben… voelde het meer als een psychiatrie dan als een healingcenter.

Mensen volledig weg van zichzelf. Geen vreugde. Geen spontaniteit. Alleen de eindeloze zoektocht naar “higher consciousness”.

 

Maar ik bleef.

 

Ik negeerde mijn intuïtie en overtuigde mezelf ervan dat dit waarschijnlijk deel was van het proces.

Want wie wil er nu geen verlichting? Wie wil er nu geen innerlijke rust, wijsheid en bewustzijn? En dat is exact hoe mensen zichzelf onderweg verliezen.

 

Als ik nu terugkijk, besef ik hoeveel “spiritualiteit” eigenlijk draaide rond het ontnemen van menselijke vreugde. Alles was slecht. Hedendaagse muziek. Bijna alle voeding. Vlees. Alcohol. Pleasure. Verlangen. Boosheid. Emoties.

Je moest constant “ten dienste staan”. Meer mediteren. Meer loslaten. Meer je ego afbreken. Zelfs mijn seksualiteit werd gecontroleerd.

 

In de ashram was seksualiteit verboden. Later, binnen de tantrische wereld, werd het genot van een vrouw zonder penetratie van een man bijna gezien als iets fout of schandalig. Imagine that for a second.

Een vrouw die haar eigen plezier ontdekt… maar dat zou dan niet spiritueel genoeg zijn?

 

“The moment spirituality disconnects you from your humanity… something is wrong.”

 

Het voelde alsof elk stukje eigenheid langzaam werd afgenomen. Je lichaam was niet meer van jou. Je emoties mochten er niet meer volledig zijn. Je verlangens moesten gecontroleerd worden. En toch… Ben ik ergens dankbaar dat ik door dat rabbit hole gegaan ben. Want het heeft mij één van de belangrijkste lessen van mijn leven geleerd: Blijf altijd dicht bij jezelf.

 

Laat nooit iemand anders bepalen wat goed of slecht is voor jouw ziel.

Geen guru.

Geen healer.

Geen partner.

Geen geloof.

Geen spirituele meester in witte gewaden die beweert alle antwoorden van het universum te hebben.

 

Sindsdien leer ik opnieuw genieten van het leven. Echt genieten. Van kleine dingen. Van grote dingen. Van lekker eten. Van wijn. Van muziek. Van rust. Van lachen. Van echte connecties.

Ik heb geleerd dat ik nee mag zeggen zonder schuldgevoel. Dat ik niet verplicht ben iedereen te redden.

Dat ik boos mag zijn. Dat ik “fuck you” mag zeggen.

Misschien daarom dat ik het tegenwoordig zo vaak zeg. Omdat ik jarenlang alles inslikte in naam van “bewustzijn”.

 

Ik deel mijn energie niet meer zomaar met onbekende mensen in ruimtes die achteraf leeg of zwaar aanvoelen.

Ik heb geen salie meer nodig om achteraf de bad energy weg te krijgen. Dat alleen zegt al genoeg.

Ik mediteer nog steeds… maar alleen wanneer ik het nodig heb. Wanneer ik voel dat ik niet adem.

Wanneer ik voel dat ik te veel in mijn hoofd zit. Niet om een zogezegde bijna onbereikbare verlichting te bereiken terwijl ik alle signalen van mijn lichaam negeer.

Mijn meditaties moeten geen uren meer duren. Healing hoeft voor mij niet meer aan te voelen als afzien.

Ik heb een compleet andere kijk gekregen op spiritualiteit, geloof, meditatie en bewustzijn. Een kijk die mij meer levensvreugde geeft. Meer energie. Meer rust. Meer mezelf.

 

En ironisch genoeg… door eindelijk gewoon mezelf te durven zijn, heb ik pas geleerd hoe manifesteren écht werkt. Niet door urenlang op een meditatiekussen een droomleven te visualiseren terwijl je wacht tot het universum alles aan je voordeur levert. Maar door authentiek te worden. Door keuzes te maken die écht bij jou passen. Door jezelf niet langer te onderdrukken.

 

Don’t get me wrong… Ik heb ook mooie herinneringen aan mijn spirituele reis. Maar die mooiste momenten waren altijd de momenten zonder druk. Zonder controle. Zonder opgelegde regels. Zonder het gevoel dat je jezelf volledig moest wegcijferen om “goed genoeg” te zijn.

 

Verbinden met mensen kan prachtig zijn. Maar het kan ook heel tricky worden.

Ik ben extreem selectief geworden in groepshealings en spirituele bijeenkomsten. En eerlijk? Ik krijg soms een enorme weerstand wanneer ik mensen volledig uit hun lichaam zie gaan terwijl ze denken dat dat healing is. Het shaken. Het compleet dissociëren. De eindeloze spirituele buzzwoorden. Het fake “love & light”-gedrag.

 

Soms voelt het meer als escapisme dan als bewustzijn.

 

Ik geloof nog steeds in energie. Ik geloof in het universum. Ik geloof in karma, synchroniciteiten en connecties.

Maar vooral geloof ik in dicht bij jezelf blijven. Niemand komt jou redden. Niemand kent jouw waarheid beter dan jouw eigen intuïtie.

Geen enkele guru, meester of geloof zou zoveel macht mogen hebben over jouw leven.

 

“You are your own master… and your own eternal student.”

 

Never forget to be your truly self.

 

​

Deze ochtend had ik nog een gesprek met een vriendin over alcohol. Iets wat binnen de spirituele wereld vaak onmiddellijk als “slecht” wordt bestempeld. En geloof me… velen misbruiken het ook.

 

Maar opnieuw: life is not black or white.

 

In mijn geval heb ik jarenlang bijna niet gedronken. Waarom?

In mijn eerste relatie was er altijd discussie rond het BOB-fenomeen. Blijkbaar was ik de enige verantwoordelijke persoon binnen de relatie.

Ik drink maximum één of twee glazen wijn. Gewoon genoeg om in een leuke vibe te zitten zonder de controle te verliezen. Een vibe die ik eigenlijk heel leuk vind.  Maar omdat dat niet “genoeg” was, kwam er vaak reactie zoals: “Dan drink jij maar niet, dan drink ik wel meer.” Dus uiteindelijk stopte ik gewoon met drinken.

 

En daarna kwam mijn tweede relatie. Het spirituele verhaal. Maar ook het verhaal van controle en misbruik.

En daar zou alcohol alleen maar een verdoving van pijn geworden zijn. Want niets aan die periode voelde nog joyful.

​

Voor mij draait een glas wijn niet om ontsnappen aan de realiteit. Het draait om genieten. Lekker eten. Een leuke sfeer. Samen lachen. Leven voelen.

 

Maar toen was er geen plezier meer. Het was geen “water bij de wijn doen”… het was letterlijk alleen nog overleven op water. Dus ja…

 

Wanneer alcohol dient om jouw pijn te verdoven? Absolute no go.

Wanneer alcohol jou elke dag naar een andere realiteit moet brengen? No go.

Maar wanneer het deel uitmaakt van genieten van een mooie avond, lekker eten, verbinding en plezier? I say yes please.

 

Blijkbaar moest ik 40 worden om voor het eerst écht zonder schuldgevoel te leren genieten van onbekende smaken, een leuke sfeer en kleine menselijke pleasures. En eerlijk? Ik geniet ervan.

 

Dus misschien is de echte vraag niet: “Wat is spiritueel goed of slecht?”

Maar eerder: “What truly brings you joy without destroying you?”

 

Want het afnemen van jouw plezier, jouw vreugde en jouw menselijkheid… dat is geen spiritualiteit.

Dat is controle. Dat is schaamte. Dat is disconnectie. En soms… gewoon misbruik.

 

 “Awareness is not the absence of pleasure. Awareness is knowing what truly nourishes your soul.”

 

Wat voor de ene poison is, kan voor de andere pleasure zijn. We kunnen het leven niet alleen zwart-wit bekijken. Er bestaat geen perfect script dat jou vertelt hoe je jouw “beste versie” moet worden.

 

En die zogezegde onbereikbare verlichting waar iedereen achter loopt? Maybe you already touched it.

Niet omdat er ooit een man in witte gewaden op een wolk op jou wacht met een gouden lepel en champagne…

Maar omdat echte verlichting op aarde misschien gewoon dit is: Bewustzijn.

 

Nothing less. Nothing more.

Dus stop met ernaar te zoeken. It’s already inside of you.