The Funeral

"You are not a story of my future. You are a story of my past."

Ik dacht dat ik klaar was. Klaar met schrijven over jou, klaar met jouw verhaal, klaar met het herkauwen van de wonden die jij achterliet.

Maar het verleden kwam zonder aankondiging binnengewandeld.

It knocked on my door wearing a familiar face and the same old manipulative tone.

En ik voelde het … die diepe trilling in mijn buik: “One last time. For me. For him. For everyone who hears his voice in my words.”

Op de begrafenis van de opa van een vriendin werd alles helder.

Niet de dood van een man, maar het afscheid van een schaduw.

I need to organise my funeral.

Niet die van jou. Die van ons. Die van wie ik was bij jou.

Want wat doen we op een begrafenis?

We nemen afscheid.

We sluiten de kist.

We schrijven de laatste brief.

Mijn brief aan jou

Liefste,

Onze ontmoeting was geen toeval.

Ze was karmisch, gelabeld door het universum en gewikkeld in oude zielskoorden.

Je opende de deur, niet enkel naar je huis, maar naar een deel van mij.

Ik zocht rust. Bevrijding. Healing. Een pad.

En jij kwam als een spirituele storm binnengewandeld, met woorden over visioenen en zielsconnecties.

Je had een vrouw in je leven, meerdere, voor even. Ik luisterde. Ik observeerde.

Ik hield mijn verlangens op afstand en mijn emoties in toom.

Want jij had ‘werk te doen’.

En ik was geduldig.

I admired the fire in your eyes, the chaos in your soul.

Jij sprak over eerlijkheid, over groeien tot een Man, over karmische transformatie.

Ik geloofde in jou.

Ik zag iets in jou wat jijzelf nog niet kon zien.

Aan het vuur, omringd door anderen, sprak je het hardop uit:

"Yirka durft de connectie tussen ons nog niet benoemen."

En in die woorden, kreeg ik toestemming om te voelen.

Jij had het ook gevoeld. Dacht ik.

De wereldreis die je gepland had, werd onze tussenruimte.

En toen je daar, na een ceremonie, om 4u ’s ochtends belde, zei je:

"I saw it. Our path. Together. Kids. A life. My lonely wolf era is over."

Dat was alles wat ik nodig had om mijn leven hier los te laten.

Jij had je geopend. Dacht ik.

Vier maanden later zaten we onder een zuiderse zon.

Ons pad begon.

Een pad vol passie, conflict, stilte, schreeuwen, helen en verscheuren.

Ik geloofde in de kracht van ons.

Maar jij bleef patronen herhalen.

En telkens ik dacht dat het de laatste keer was, gingen we dieper. Donkerder.

It became a dance with the devil in disguise.

Wat ik zag als lessen, zag jij als excuses.

Wat ik wilde helen, drukte jij dieper in de wond.

En plots ging het niet meer over liefde.

Het ging over controle.

Over gaslighting.

Over narcisme verpakt in spiritualiteit.

"You wore a healer's robe, but it was stitched from red flags."

Ik voelde me klein, ongezien, onhoorbaar.

Was dit ooit echt liefde?

Voor jou was het twee boten die samen voeren en elk hun koers moesten nemen.

Voor mij was het nooit echt ‘wij’, niet eens een begin.

Het was altijd jij, een andere vrouw, en ergens in de verte … ik.

Jij voelde je beperkt, ik voelde mij niet gehoord, niet gezien.

My Breakdown or Breakthrough?

Kapot. Op mijn knieën.

Ik vroeg hulp aan het universum. En kreeg antwoord:

"It’s a waste of time. Break the circle. Break the loop."

En ik wist: dit is het.

De ketting moest breken.

Ik zag ineens alles scherp. Elk patroon. Elk woord. Elke manipulatie.

Het was geen toeval. Het was jouw blauwdruk.

En ik was klaar.

De Laatste Afspraak

Rond het nieuwe jaar spraken we af: geen contact.

Ik gaf mijn grens aan.

Je vroeg om vriendschap. Ik zei nee.

Ik deelde mijn intentie om te helen, om verder te gaan.

"I don't make my past, my future."

Mijn woorden waren duidelijk:

"Ik wens je de moed om te veranderen en de kracht om jouw pad te vinden. En moge ik de laatste vrouw zijn die zoveel pijn moest doorstaan."

Jij begreep het. Dacht ik.

Je zei dat het waar was.

Je sprak over respect. Over loslaten.

Maar steeds was er een ‘maar’.

Altijd een opening, een omweg, een achterpoort.

En toen, op 11/1, na 21:00 uur, kwam de demon weer op bezoek.

Alsof de klok zelf wist wanneer jij zou bezwijken.

Je duwde, trok, schreeuwde.

Je manipuleerde, bedreigde, controleerde.

Mijn grens werd opnieuw besmeurd met jouw frustraties.

En ik?

Ik blokkeerde jou.

Eindelijk.

De Laatste Telefoon

4 maanden later, een zonovergoten dag, in creatie, in herstel.

Mijn gsm trilt. Jouw naam op mijn scherm.

Ik verstijf.

Mijn hart slaat over. Mijn adem stokt.

Een moment van ‘what the fuck’.

Onverwacht. Ongepast. Ongevraagd.

Ik wil dit niet. Ik kan dit niet.

In mijn hoofd klinkt nog het excuus: 'Als het dringend is, spreekt hij wel iets in'.

Maar nee. Nog geen minuut later:

De telefoon gaat opnieuw over. Jij dringt opnieuw binnen.

En iets in mij – een oud patroon, een reflex, een plichtsgevoel misschien – neemt op.

Wat volgt is een gesprek van twee uur.

Twee lange, vermoeiende uren waarin ik me opnieuw door lagen van verdediging, verdraaiing en manipulatie moet ploegen.

Ik voel de drang niet om alles woord voor woord uit te schrijven.

Niet omdat ik het vergeten ben.

Maar omdat het me niets nieuws brengt.

Wat ik wel voel, is dat ik op dit punt enkel nog mijn stem wil gebruiken waar het zin heeft.

Voor diegenen die zich herkennen in mijn pad.

Voor wie de chaos van misbruik, narcisme en slachtofferschap probeert te ontrafelen.

Grenzen aangeven / Grenzen stellen

De rode draad van het gesprek is tegelijk mijn grootste les: grenzen.

En hoe jij ze consequent blijft negeren.

Op 1/1 stelde ik duidelijk mijn grens: geen contact meer.

Half maart volgde een mail. "Spontaan uit het niks komt het gevoel om je te vragen..."

Ik antwoordde niet.

Dat was mijn antwoord.

Mijn grens.

4 maand later probeer jij het opnieuw. Telefonisch dit keer.

En opnieuw wil je een vriendschap. En opnieuw zeg ik: nee.

Maar in plaats van dat te respecteren, krijg ik te horen dat ik mijn grenzen nooit heb aangegeven.

Alsof ik moet bewijzen wat ik voel.

Alsof ik moet verantwoorden waarom ik niet opnieuw in jouw spinnenweb wil stappen.

Ik som voorbeeld na voorbeeld op.

Opnieuw. Zoals zo vaak.

Alsof jij doof bent voor alles wat buiten jouw wens valt.

Eind december zei jij zelf nog: "Ik kan er niet tegen als mensen mij iets opleggen."

En dus, zodra ik iets ‘opleg’ – zoals een grens – ben jij uit balans.

Grensoverschrijding is jouw baseline.

Ik confronteer je met je eigen woorden.

Vraag je: “Als je zegt dat je nu inzichten hebt, dat je 'het' ziet… Kan je dan ook gewoon een nee aanvaarden?

Jouw antwoord blijft vaag. Wazig.

Geen bevestiging.

Geen verantwoordelijkheid.

Je deelt zelfs verhalen over mensen die tegen jou moeten schreeuwen om hun grenzen duidelijk te maken.

Alsof volume de sleutel is tot respect.

Alsof zachte grenzen geen waarde hebben.

Maar woorden zonder actie zijn leeg.

Wat ben je met inzichten als je gedrag ongewijzigd blijft?

Wat ben je met spiritualiteit als je basisprincipes niet naleeft?

Jouw woorden:"Ik heb een vrouw nodig die duidelijk zegt: 'Stop, of je kan je boel pakken.'" 😳

Nee.

Wat jij nodig hebt, is therapie.

Wat ík nodig heb, zijn mensen die mijn grenzen erkennen zónder drama.

Geen trek-en-sleur.

Geen emotionele uitputtingsslag.

Het is niet mijn taak om jou te leren wat een grens is.

Het is mijn taak om die van mij te bewaken.

Ik breek mijn vuisten niet meer op jouw betonnen muur.

Mijn blog

Dan komt het onderwerp blog.

Mijn verhaal. Mijn stem. Mijn waarheid.

Jouw reactie:

"Is dat verhaal van die verkrachting niet wat uitvergroot?" 😳

Mijn lichaam slaat tilt. Mijn vuur ontwaakt.

Niet één seconde herkenning. Geen spijt. Geen inzicht.

Alleen angst dat de buitenwereld jouw daden zou kunnen lezen.

Dat is precies waarom jij geen plaats hebt in mijn leven.

Omdat jij nog steeds weigert te zien wat je gedaan hebt.

Omdat jij nog steeds geen verantwoordelijkheid neemt.

Dus breng ik het verhaal opnieuw.

Niet voor jou.

Maar voor mezelf.

Ik vertel je over de pijn van endometriose.

Over wat het betekent om door helse pijnen te gaan.

Over wat je deed en wat een échte man doet: een kruik brengen, omarmen, veiligheid bieden.

Ik hou je de spiegel voor.

Zeg je dat wie zijn schaduw niet wil erkennen, nooit tot heelheid zal komen.

Geen relatie, geen vriendschap, geen échte verbinding is mogelijk zolang jij jouw demonen blijft ontkennen.

Jij zegt: "Ja, ik zie het."

Maar waarom zag je het dan niet zelf?

Waarom moet iemand jou altijd spiegels voorhouden?

Slachtofferschap

Je excuses.

Je jeugd.

Een afwezige vader.

Geen grenzen geleerd.

Altijd je zin gekregen.

Maar dat zijn geen vrijgeleides.

Iedereen heeft trauma’s.

Niet iedereen wordt een misbruiker.

Mijn vraag: Kunnen mensen echt veranderen?

Of keren ze – net als ik – gewoon terug naar hun kern?

Als jouw kern niet resoneert met de mijne, dan zijn we simpelweg geen match.

Don’t wait for the potential.

Don’t try to fix what doesn’t want to be fixed.

It’s a waste of time.

Jij wil dat we samen healen wat jij stuk gemaakt hebt.

Jij zegt: "Ik kon jou niet geven wat je nodig had."

"We moeten elkaar vergeven."

"We delen meerdere levens van pijn, misbruik en leugens."

Maar wat ik voel – al lang – is dat jij verwacht dat ik jouw stukken voor jou draag.

Dat ík jouw pijn moet helen.

Dat ík jouw transformatie moet begeleiden.

Nee.

Dat is jouw verantwoordelijkheid.

Mijn taak is mijn stuk: zelfliefde, grenzen, herstel.

En toch blijf jij duwen.

Opnieuw wil je die vriendschap afdwingen.

Opnieuw overschrijd jij mijn grens.

Opnieuw moet ik voorbeelden aandragen.

Opnieuw moet ik mezelf verantwoorden.

En telkens weer: leegte aan jouw kant.

Ik stel je de vraag: Wat heb jij mij te bieden in een vriendschap?

Geen antwoord.

Elke minuut van dit gesprek voel ik mij geen vrouw, geen mens, geen vriendin.

Ik voel mij een psycholoog, zonder vergoeding, zonder grens.

Mijn energie lekt weg.

Narcisme

Dan drop je de bom.

Een psycholoog, volgens jou ‘zeer oprecht’, heeft je gezegd:

"Degene die het woord ‘narcisme’ gebruikt, heeft vaak zelf trekken ervan."

En jij voegt eraan toe dat ik jou op een voetstuk heb geplaatst.

Dat ik alleen je licht zag, niet je duisternis.

Dat mijn blog een projectie is van mijn eigen narcistische kant.

Laat.

Dat.

Even.

Bezinken.

Wat jij daar doet is textbook gaslighting.

Verdraaien.

Projecteren.

Je daden verpakken in spirituele termen zodat ze minder vuil lijken.

Maar ik ben klaar met excuses.

Ik ben klaar met halve inzichten en verdraaide analyses.

Ik ben klaar met jouw spel.

Mijn blog is geen narcisme.

Het is herstel.

Het is waarheid.

Het is verwerking.

Je spreekt over bewustzijn, over je patronen zien.

Maar het zien is niet genoeg.

Zien zonder veranderen is enkel waarnemen.

Jij wil nog steeds de controle.

En vriendschap?

"You don’t get to hurt someone and then ask to stay in their life. That’s not healing. That’s entitlement."

Je bent nog niet veranderd.

Je zit nog vast in je spel.

En ik?

Ik ben klaar met spelen.

Tijdens de nacht...

Tijdens de nacht herbeleef ik alles opnieuw. Elk woord, elke blik, elke intonatie van jouw stem galmt na in mijn hoofd. Ik wil elk woord weerleggen. Ik wil tonen wat jij niet ziet. Ik wil uitleggen wat jij niet begrijpt.

Why can’t you see it? Why don’t you get it?

Ik draai, ik keer, ik pieker... maar het heeft geen zin. Rond 5 uur geef ik het op.

Ik sta op, adem diep in, ga zitten.

Mediteer. Doe mijn yoga. Brand wierook.

En beetje bij beetje kom ik terug thuis bij mezelf.

Ik voel mijn ademhaling, mijn hartslag. Ik voel mijzelf.

Maar ook voel ik het andere...

De onrust.

De pijn.

De weerloosheid.

Het verdriet.

De niet-herkende pijn.

Die oude, gekende onbegrepenheid.

Gevoelens die ik niet meer gevoeld had sinds ik afstand van jou nam.

En dan weet ik het opnieuw:

Dit is niet mijn stuk.

Niet mijn taak.

Niet mijn puin.

Niet mijn schaduw.

Ik moet terug de deur sluiten.

Ik stuur jou het volgende bericht:

Het gesprek van gisteren heeft me leeggezogen. Geen meerwaarde, geen erkenning, geen respect. Alleen dezelfde oude riedel: arme ik, boos op de wereld, geen verantwoordelijkheid 😤.

“Wie geen verantwoordelijkheid neemt, blijft hangen in slachtofferschap.”

Je zegt sorry, maar opnieuw voel ik geen oprechte sorry 🙄. Enkel loze woorden. Geen besef, geen schuldbesef, geen bewustzijn van wat je echt hebt aangericht 💔.

Jouw enige en eeuwige bedoeling was opnieuw om mij klein te maken, me schuldgevoel aan te praten, en tegelijk te vertellen hoe goed en mooi iedereen jou wel vindt 🌟. Het ego in vol ornaat.

Ik zou het hele gesprek kunnen weerleggen, je op zoveel punten terugwijzen, je spiegels geven — maar dat zou opnieuw zonde zijn van mijn energie 🧯.

You don't get it. You never will.

It's a waste of time. ⏳

Het is niet mijn taak om jou op te voeden, jouw grenzen aan te wijzen of jouw schaduwen te verlichten 🔦. Dat is innerlijk werk, geen project dat je op vrouwen afschuift.

“Je kan geen schaduwwerker zijn als je bang bent van de duisternis = je eigen duisternis.” 🌑

Dat jij mijn waarheid niet ziet als misbruik, verkrachting of manipulatie, verandert niets aan wat het voor mij wel was. En dat verhaal zal ik blijven delen ✍️.

Ik voel geen ruimte om nog iets te delen met jou. Geen vriendschap, geen connectie, geen zin meer om deze cirkel nog eens rond te draaien 🔁.

“De deur die je blijft intrappen is al lang gesloten.” 🚪

In the whole story, I see recurring pieces from your past — and I don't want to be a part of it.

Ik onthou mij van eender welk antwoord of commentaar van jou. Don't try it, you're already blocked again 🚫📵.

Ik ga geen energie steken in iemand die grenzen niet respecteert — de deur op jouw neus is de enige manier om het zwijgen op te leggen.

Respecteer mijn grens. Geen contact meer. 🛑

Tip: Stay away from the narcissist. Don’t chase them... 🪞

"The narcissist will call you the narcissist — while you're silent, healing, and moving on.

That’s the difference: you reflect. They project." 🔁🪞

En dan… ik blokkeer hem.

En het voelt goed.

Moeilijk… maar goed.

Want ja, diep vanbinnen wil je die man zien die je in hem hebt herkend.

Je wil de woorden horen die jij in je hoofd al duizend keer gefluisterd hebt.

Je wil de liefde ontvangen die jij zó diep hebt gevoeld en gegeven.

Maar in de stilte na de storm, voel ik vooral opluchting.

Een beetje ademruimte.

Een vleugje vrijheid.

Samen met mijn vader, Orisha en Njord trekken we het bos in.

Op zoek naar vlierbloesem voor mij en verkoeling voor hen.

De zon is gul vandaag — 26 graden, puur zomerlicht.

Mijn hart komt stilaan tot rust.

En dan gaat de telefoon opnieuw.

Zijn naam op mijn scherm. 🥥😳

Ik duw weg.

Mijn vader kijkt me aan.

Hij belt weer. 😣

Mijn bloed kookt.

Ik verlies mijn geduld.

Ik neem op.

En ik roep:

WAT IS NIET DUIDELIJK AAN MIJN BERICHT?

MOET IK NEUS AAN NEUS VOOR JE STAAN VOOR JE MIJN GRENS EERBIEDIGT?

IK WIL JE NIET HOREN. IK WIL GEEN CONTACT.

Hij probeert nog:

"Mag ik alsjeblieft nog 5 minuten? Ik begrijp het niet, ik snap het niet.

Mijn laatste 5 minuten en ik laat je met rust.

Ik zie alles, ik erken het misbruik, de verkrachting.

Ik mediteerde en was dankbaar voor ons gesprek…"

Nee.

Nee.

Nee.

Je ziet het pas omdat ik het jou heb getoond.

Ik moet jou alles tonen.

En dat is vermoeiend.

Energieslopend.

Ik kan dit niet meer.

Ik wil dit niet meer.

Ik voel hoe ik mezelf opnieuw moet verdedigen.

Omdat mijn pijn weer niet wordt erkend.

Weer die muur.

Weer die strijd.

Hij erkent, ja… maar doet niets.

Geen daden.

Geen verandering.

Alleen woorden.

En het ergste?

Mijn vader hoort het allemaal.

Ik haat dat.

Ik voel me kwetsbaar, boos, kapot.

Dan zegt hij:

"Hoe kunnen we dit patroon ooit doorbreken als we elkaar niet kunnen vergeven?"

Really? Are you fucking manipulating me again?

Hoe kan ik vergeven als jij mijn grenzen niet eens respecteert?

Als jij de ernst van jouw daden niet inziet?

Als jij jezelf nooit in vraag stelt?

Ik voel hoe mijn lichaam uitgeput raakt.

Hoe de natuur, het moment, het leven verdwijnt in frustratie en onrecht.

Ik beëindig het gesprek.

It’s a waste of time.

En toch… voel ik me weer slecht.

Hij weet dat ik mezelf zal afvragen:

Ben ik onredelijk?

Ben ik hard?

Wil ik niet groeien?

Maar mijn vader kijkt me aan en zegt:

"Hij krijgt nog steeds de kans om jouw dag te verzieken."

En hij heeft gelijk.

Het is waar.

Ik blokkeer zijn nummer definitief.

Het is genoeg geweest.

Uitgeput rijd ik naar huis.

Mijn lichaam doet pijn. Mijn endometriose steekt op. Alles blokkeert.

Ik zak weg in een donkere, emotionele leegte.

Hij heeft dit effect op mij.

En dat is onaanvaardbaar.

Na een Netflix binge-watching en een hete douche… besluit ik:

Dit was de laatste keer.Dit was mijn grens.

Ik kies voor mezelf.

Ik kies voor liefde.

Ik kies voor vrijheid.

Ik neem Orisha nog even mee naar buiten.

Laatste zonnestralen.

We zitten op een bankje, in stilte.

Zij naast mij. Ik naast haar.

In zachtheid. In rust. In nu.

Thuisgekomen zie ik 2 voicemailberichten.

Zijn nummer. 😵‍💫

Hoe is dit mogelijk?

Zijn stem klinkt kalm.

Hij wil wekelijks één uur praten.

Hij stelt voor om een traject te volgen: “Non-violent communication.”

Hij wil luisteren leren.

Hij haalt mijn blog aan.

Herhaalt mijn woorden.

Geeft toe:

“We zijn nooit begonnen…”

“Misschien is het te laat om te luisteren.”

Ja. Het is te laat.

Ik heb 8 jaar gewacht.

Geliefd.

Geluisterd.

Gevoeld.

Gedragen.

Gezwegen.

Het. Is. Te. Laat.

Je zei ooit: “Om te beseffen wat je had, moet je het eerst volledig kwijtspelen.”

Wel, dat is nu gebeurd.

Op de vraag hoe we ons karma helen:

“I will do my work. Do yours.

Words don’t mean nothing. Actions mean everything.

I forgive you.

And if I feel your transformation — I will reach out for you.”

Maar vandaag ...

neem ik afscheid.

Een laatste groet.

Ik laat jou gaan.

In liefde.

In dankbaarheid.

🙏🏻

Amen.

The Funeral

Vandaag schrijf ik de laatste woorden.

Vandaag sluit ik de kist.

Geen open einde meer.

Geen twijfel.

Geen hoop.

Je blijft een verhaal van mijn verleden.

Een hoofdstuk met lessen, maar geen toekomst.

Ik organiseer jouw begrafenis in mijn ziel,

en ik draag geen zwart meer.

Ik draag vuur.

Ik draag licht.

Ik draag vrijheid.

"Sometimes closure comes not with apology or explanation, but with acceptance and silence."

R.I.P. 🥥

The Funeral - RIP 🥥