📅 Vergeten tijd & verloren zelf
Dinsdag had ik een afspraak bij de kinesist / osteopaat.
In mijn hoofd: 19:30 uur.
Maar, mij kennende — Queen of Double-Checking — open ik toch nog even snel mijn agenda. En wat zie ik daar? 20:30 uur.
Oef. Dacht ik.
Tijdens de dag lachen Virginie en ik nog samen met een knipoog: “Zot, ik was het uur van de kiné alweer aan het verdraaien in m’n hoofd.” We lachen, want hé, humor is soms het beste medicijn tegen frustratie.
Fast forward naar die avond.
Ik parkeer. Stap uit. En net op dat moment… nog iemand.
Een andere vrouw wil óók binnen bij de praktijk.
En BAM — daar is het. Dat onmiskenbare gevoel.
Mijn hart slaat sneller.
Mijn kleine teen trilt. (Ja, die weet altijd meer dan ikzelf.)
Iets klopt er niet.
In deze praktijk werkt er ’s avonds maar één iemand: mijn kinesist.
Ik voel het al voor ik het zie. Maar ik wil bewijs.
Agenda open.
Mail open.
En wat staat er daar, zwart op wit?
19:30 uur.
Seriously. Are you kidding me?
Mijn hart zakt in m’n schoenen.
Ik wil verdwijnen.
Of mezelf door elkaar schudden.
Ik kan mezelf wel vervloeken.
Je wil écht niet weten wat er op dat moment in mijn hoofd omgaat.
Hoe?
Hoe kan ik zó zeker zijn geweest van wat er stond…
En het tóch fout hebben gelezen?
Twee keer.
Mijn ogen hebben me verraden.
Mijn brein heeft me bedrogen.
Ik verontschuldig me.
Ik stap weer in m’n auto.
En rijd terug naar huis.
Op de terugweg stuur ik Virginie een voice:
“Virginie… hoe is dit mogelijk? Waarom heb ik nog steeds black-outs?
Waarom fucked mijn eigen mind mij zo hard?”
Thuis neem ik Orisha bij de leiband.
We trekken de natuur in.
Weg. Ademhalen. Weg uit mijn hoofd.
En de tranen beginnen te stromen.
Zachtjes. Maar onafwendbaar.
Mijn brein was ooit een wapen.
Messcherp. Alles onthouden tot in de details.
En nu? Nu kan ik amper een agendapunt juist lezen.
Ik voel me dom.
Niet goed genoeg.
Fucked up.
Maar ik weet beter.
Ik deel het met Virginie
—The one and only die mij ook zo kent,
in mijn rauwste, zwakste, meest gebroken momenten.
De stem aan de andere kant van mijn storm.
Want dit zie je niet aan iemand.
Niet op Instagram.
Niet aan de buitenkant.
Je ziet niet de mentale struggle.
De pijn.
De impact van jarenlange misbruik.
De dissociatie.
De chronische stress.
De slapeloze nachten.
De PTSS die zich verstopt achter een glimlach.
De overload in m’n systeem.
De overlevingsmodus die zó lang heeft geduurd dat ik vergat wat rust was.
Nu pas, alleen en uit die toxische cocon,komt de verwerking los.
En dat voelt als instorten.
Maar het is nodig.
Mild zijn.
Begrip hebben.
Structuur zoeken.
Veiligheid bouwen.
Vertragen.
Ademen.
Herinneren dat dit mijn proces is.
Nee, je ziet het niet.
Je ziet alleen dat ik "thuis" ben.
Maar achter die muur schuilt zoveel meer.
Dus dankjewel,
Bestie, soulsister, angel in human form.
Voor het luisteren.
Voor het zien van wie ik echt ben.
Voor het delen van de tranen én de slappe lach.
Want dát, dat maakt de mooiste regenboog. 🌈
Opmerkingen