Creativiteit als Overleving: Mijn Weg naar Herstel

In december 2022 startte ik met mijn Instagram-pagina. Op dat moment had ik nog niet de vrijheid om mijn verhalen te delen, dus bracht ik mijn creaties online. Mijn werk werd mijn stem, mijn manier om iets van mezelf te laten zien zonder woorden.

Na mijn tweede burn-out in oktober 2021, begon ik in de lente van 2022 met haken. Het begon na een bezoek aan mijn moeder, die midden in een haakproject zat. Iets in mij werd getriggerd – een herinnering, een verlangen om mijn handen bezig te houden. Ik besloot het te proberen.

Als kind was handwerken altijd aanwezig in mijn omgeving. In de lagere school moesten we verplicht haken en breien, en mijn oma was altijd bezig met een haaknaald in haar hand. Ook mijn moeder breide vaak zelfgemaakte truien en was recent lid geworden van een breiclub. Het zat dus ergens in mijn genen, maar de stap om zelf deel te nemen aan een club was voor mij nog te groot. Ik had vooral behoefte aan rust en mijn eigen tempo.

Tijdens mijn eerste burn-out in 2014 kreeg ik te maken met zware black-outs, iets wat nooit volledig hersteld is. Mijn tweede burn-out bracht een grote terugval teweeg. Zelfs het simpelste, zoals steken tellen, werd een uitdaging. Soms was tellen van één tot tien al te veel, waardoor ik telkens opnieuw moest beginnen. Elke steek werd een streepje op papier, een noodzaak om mezelf niet te verliezen in de chaos van mijn eigen hoofd.

Toch bleef ik volharden. Mijn burn-out hield me vast in mijn woning, zonder werk en gevangen in een toxische relatie met 🥥. Creatief bezig zijn gaf me een manier om mijn situatie vanop afstand te bekijken. Het dwong me om stil te zijn, om te observeren en langzaam te beseffen hoe diep ik zat. Ik hield me letterlijk bezig in stilte en keek de kat uit de boom.

Creativiteit bracht me echter niet alleen tot inzichten, maar ook in contact met andere mensen. Zo kreeg ik de kans om te leren pottenbakken, op mijn eigen tempo. Niet alleen de klei, maar ook het contact met Caroline gaf me zoveel rust en voldoening. Het was een veilige manier om opnieuw buiten te komen, om mooie zielen te leren kennen en voorzichtig mijn verhaal te delen. Durfde ik te vragen: is dit normaal?

Mensen bewonderden mijn creaties, en langzaam begon ik in te zien dat ik ergens goed in was. Dat ik wél waarde had. Overal waar ik ging, nam ik een creatief stukje mee. Er was altijd wel iemand die vroeg: “Wat ben je aan het maken?” Die simpele vraag gaf me bestaansrecht. Het liet me mezelf op een nieuwe manier ontdekken, een kant die ik nog niet kende, een kant van wie ik was.

Deze kleine stappen waren de eerste op mijn pad naar inzicht en genezing. Creativiteit werd een poortje naar een uitweg uit mijn toxische situatie. En ik blijf nog steeds creëren, omdat het me zoveel voldoening geeft. Elk werkje draagt een stukje van mezelf. Het mooiste wat ik kan doen, is iemand blij maken met een eigen ontworpen klein stukje ik.