Door de Pijn Heen: Overleven in de Schaduw van Liefde

"Van Onbegrepen Pijn naar Zelfherstel: Mijn Strijd met Endometriose, Relaties en Innerlijke Wonden"

In 2008, op 23-jarige leeftijd, werd ik gediagnosticeerd met endometriose, nadat ik na een jaar proberen niet zwanger raakte. Destijds was het nog een relatief onbekende ziekte. Mijn gynaecoloog zei: "Oh, je hebt een chocolade-cyste op je eierstok die de toevoer onderbreekt. We nemen deze even vlug weg en proberen je nadien zo snel mogelijk zwanger te krijgen." Ik kreeg een foldertje mee naar huis 🏡.

Een A5-foldertje met enkel informatie over de operatie: laparoscopie en de chocolade-cyste—bloed buiten de baarmoeder. Geen info over de ongeneeslijke auto-immuunziekte die zoveel herrie en pijn veroorzaakte. Het voelde alsof mijn leed werd gereduceerd tot een eenvoudige ingreep, alsof de ernst van mijn situatie niet erkend werd. 

Ik voelde me onbegrepen en geïsoleerd, achtergelaten met vragen waarop niemand een antwoord leek te hebben.

De operatie was dagkliniek: 's morgens binnen, 's avonds buiten. Vlug even fixen. "We voeren de operatie uit op een donderdag, zo ben je maandag terug op het werk." Toen ik wakker werd, voelde ik een gigantische pijn in mijn buik. Ik kon niet draaien, niet rechtop zitten, laat staan uit mijn bed komen.

Toen ik een verpleegster vroeg me te helpen naar het toilet te gaan, ging ik onderuit en verloor ik het bewustzijn door de pijn. Ze hielden me toen toch maar één nachtje langer in het ziekenhuis.

De dag erop kwam D. me halen. De autorit van Aalst naar Lede was de hel. Elk putje, hobbeltje, elke draai-beweging veroorzaakte ondraaglijke pijn. Ik kon niet rechtop staan en liep voorovergebogen met mijn buik in mijn handen, kreunend van de pijn. 

De trap naar de slaapkamer was geen optie—dat werd dan maar op de bank liggen. Zelfs naar het toilet gaan was onmogelijk.

D. ging op zondag voetballen ⚽️—cafévoetbal, met inderdaad meer nadruk op café 🍻 dan voetbal. Hij vertrok om 9 uur 's morgens en kwam pas om 20 uur thuis, zat, zonder zich af te vragen hoe ik de dag had doorgebracht. 

Gelukkig waren mijn ouders langs geweest om me op te vangen. Ik was kwaad, terecht in mijn ogen, want dit deed ik ook voor hem, zijn kinderwens.

D. wilde heel graag kinderen, liefst veel kinderen. Ik heb altijd getwijfeld of ik kinderen wilde. Maar het was toch een maatschappelijk gegeven? Niet? Huisje, tuintje, kindjes… 🍼

Op 18-jarige leeftijd kochten we ons huis, een vervallen krot dat we twee jaar lang eigenhandig verbouwden. Vooral ik, mijn ouders, nonkel en grootvader—D. zat vaak zijn kater uit in de auto voor de deur. Elk weekend, elke vakantie waren we aan het klussen. Na het huisje en het tuintje... komen toch de kinderen, niet?

Na de endo-operatie werd ik volgepropt met hormonen, medicatie, cyclusopvolging en op dag en uur geplande gemeenschapsafspraken. De hormonen zorgden voor opvliegers en de medicatie om mijn eisprong te versterken veroorzaakte intense, heftige pijnen. Alsof de endo-pijnen nog niet genoeg waren. En op het hoogste punt van de pijn, waar het voelde alsof de hele inhoud van mijn lichaam eruit geperst werd, moest ik me laten penetreren 😣. Alsof de ‘naaldprikken’ in mijn yoni nog niet voldoende waren.

Ik deed mijn best, maar D. kwam meerdere geplande seksafspraken niet na of kwam thuis in dronken toestand. Na negen maanden uitputting van mijn lichaam was ik op. Ik vervloekte elke vezel van het ongeboren kind dat ik nog niet had. Dit kon niet meant to be zijn. Dit kon niet God's plan zijn. En ik... stopte 🛑.

Tijdens mijn hormoonsessies werd bij toeval—of geen toeval—ongekende gezwellen vastgesteld, diep verweven tussen mijn lever. Mijn eerste arts zei: "Je gaat geen enkele arts vinden die dit wil opereren," en nam afscheid zonder enige verdere uitleg. 

Tijdens een tweede opinie in Leuven stelden ze vast dat de gezwellen niet kwaadaardig waren en niet reageerden op anticonceptie. Maar wat met zwangerschapshormonen? 

Pas in 2018—tien jaar later—kreeg ik uitsluitsel dat deze gezwellen vermoedelijk aangeboren waren en goedaardig, zonder verdere opvolging nodig.

D. was helemaal niet blij met mijn beslissing om te stoppen. Hij zei: "Je wil het niet eens proberen." Excuse me? Ik probeer al twee jaar, waaronder negen maanden met een enorme aftakeling van mijn lichaam en emotioneel welzijn. En nee, ik wil niet het risico lopen dat ik de zwangerschap niet overleef. Is dat egoïstisch?

Ik ben ervan overtuigd dat dit hem nog meer een vrijgeleide gaf om zijn gang te gaan, nog meer te flirten en nog meer overspel te plegen.

Toen in 2013 mijn kaartlegster ♠️ me vertelde dat zijn minnares zwanger zou worden van hem, was voor mij de kous af. Eén ding stond vast: ik zou nooit de deur openen om te horen dat zij zwanger was van hem. Ik zette alles op alles om de waarheid aan het licht te krijgen en stopte de relatie in 2014.

Wat volgde was een rollercoaster van emoties: pijn, wraak en mezelf volledig kwijtraken.

Meerdere mannen passeerden de revue—nee, niet omdat ik liefde zocht. Ik dacht dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen kon herstellen, dat ik de pijn kon maskeren door mezelf te bewijzen. 

Als ik gewild werd, dan betekende dat toch dat ik waarde had? 

Maar wat het me daadwerkelijk bracht, was leegte. Elke ontmoeting trok me dieper in een spiraal van zelfverwijt en emotionele afstomping. niet voor de liefde, enkel voor seks. Ik wilde mezelf bewijzen. D. had me pijn gedaan. Ik wilde bewijzen dat ook ik nog steeds goed op de markt lag en dat mannen zo easy waren—elke vrouw kan krijgen wat ze wil, zelfs als die mannen getrouwd zijn en kinderen hebben.

Een periode van zelfbedrog, manipulatie en het volledig overschrijden van mijn grenzen. Het was het omgekeerde van zelfliefde. Naast mijn fysieke pijnen ging ik ook door diepe emotionele pijnen. Mijn pijngrens werd zwaar opgetrokken.

"Faken, Grenzen Overschrijden en Het Zoeken naar Waarheid: Mijn Reis door Seksualiteit, Bedrog en Zelfherstel”

Nee, een vrouw staat nooit ‘heet en gereed’, ‘denkt niet elke 5 min. aan seks’. Dit was een waarheid waar ik mezelf lange tijd vragen over heb gesteld.

Ligt het aan mij? Misschien ligt het aan mijn Endo-probleem. Misschien ben ik het probleem.

Een vrouw heeft inleiding, opwarming en het juiste moment nodig om zich volledig over te geven aan haar gevoel en uit haar hoofd te stappen.

Dit is logisch, haar geslachtsorganen zijn inwendig, terwijl die van de man uitwendig zijn.

Maar is het zoveel gevraagd voor een man om zijn vrouw te verwennen, op de manier die zij leuk vindt? Seks gaat veel verder dan enkel penetratie. Het gaat om liefde, om elkaar graag zien, elkaar willen begeren, voelen, aanraken, liefhebben en plezieren. Wat is seks zonder genot, zonder connectie? En genot rijkt veel verder dan penetratie!!! 

Ik ben ervan overtuigd dat ook elke man zijn eigen voorkeuren heeft. Natuurlijk, ieder lichaam is uniek.

Elke vrouw heeft ook haar voorkeuren, en niet omdat ik een endometriose-patiënt ben, betekent dit dat mijn ervaring van seksualiteit volledig anders is dan die van andere vrouwen. Ook iedere vrouw heeft haar top- en downdagen als het gaat om seksualiteit te beleven. Onze hormonen spelen hierin een grote rol.

Probeer maar eens, als man, te overleven met zo’n hormonale fluctuatie. Je houdt het geen dag vol.

Wil je als man geen tijd steken in het voorspel? Sorry, maar slechts 30% van de vrouwen kan vaginaal klaarkomen. Als je denkt dat seks stomend en snel moet zijn… nope, guess again. 

Dus als je de kamasutra-standjes bovenhaalt, reken dan niet op enig orgasme.

En als jij denkt dat ik het verkeerd heb, guess again… You’ve been fucked, my friend. Eén ding heb ik geleerd: een vrouw kan gigantisch goed faken .Veel mannen zeggen dat ze een vrouw doorzien als ze faken… 😏 You have no clue. 

🥥 was zo overtuigd van zijn kennis en bewustzijn, maar wat hij tot op heden niet weet, is dat faken een ritueel werd. Het werd mijn redding om te ontsnappen aan de pijn.

Na D. heb ik een periode gekend van diepe pijnen, afkeer en wraak. Ik was het zo beu dat elke man, included D. in de val trapte van de sneaky bitchy women. Ik werd er zelf eentje. Ik lokte ze in mijn web, vernietigde ze en trapte ze eruit. Het was gewoon zo makkelijk.

Do you think those men know what I liked, disliked, felt pain or no pain? Nee, helemaal niet, because Fake it until you make it 🙏🏻. En tot op vandaag weten ze het nog steeds niet.

Ik ging zo hard over mijn grenzen heen, inclusief mijn pijngrens, door de eindeloze emotionele pijn die voortkwam uit jarenlang bedrog.

"Face Your Truth: Het Moment van Confrontatie, Zelfherkenning en de Reis naar Genezing"

Tot ik samen met een vriendin naar Afrika reisde en letterlijk werd aangevallen door een cheetah 🐆  in mijn nek. De cheetah duwde me in de grond, met mijn gezicht in het zand, en hield me stevig vast. Letterlijk: 'Face your truth.' Wat volgde waren diepe inzichten: 'Yirka, waar ben jij mee bezig?’

De cheetah was mijn wake-up call. Het moment dwong me om eerlijk te zijn tegenover mezelf. Ik besefte dat ik destructieve patronen bleef herhalen—ik zocht validatie buiten mezelf, terwijl ik innerlijk steeds verder afbrak. Deze ervaring deed me inzien dat ik mijn lichaam en geest keer op keer verwaarloosde in ruil voor een illusie van controle en eigenwaarde. 

Ik zag dat mijn relaties werden gedreven door wraak, zelfhaat en emotionele afstomping. Vanaf dat moment besloot ik rigoureus te breken met mensen en situaties die mij uitputten en misbruikten. 

Eénmaal thuis sloten definitief alle deuren voor huidige en toekomstige pooiers en aalmoezeniers.

De confrontatie met de cheetah was niet zomaar een toevallige gebeurtenis – het voelde als een ruwe, onmiskenbare boodschap van het universum 🪐. Het dier, met zijn rauwe kracht en vastberadenheid, weerspiegelde alles wat ik jarenlang had onderdrukt: mijn woede, mijn angst, maar ook mijn kracht om te overleven. 

Liggend met mijn gezicht in het zand, werd ik gedwongen om te stoppen met vluchten voor mijn eigen waarheid.

Ik begon de patronen te ontrafelen die me gevangen hielden: hoe ik keer op keer bevestiging zocht bij mensen die me leegzogen, hoe ik mezelf reduceerde tot een middel om liefde of erkenning te verdienen. De pijn die ik probeerde te verdoven door relaties en oppervlakkige intimiteit, was in werkelijkheid een schreeuw om mezelf terug te vinden.

Het besef sloeg in als een mokerslag – ik had mezelf in de steek gelaten. De cheetah leerde me dat ik moest ophouden mezelf als een prooi te zien. Vanaf dat moment maakte ik een belofte: ik zou mijn grenzen bewaken, mijn lichaam eren en geen genoegen meer nemen met minder dan ik waard was.

Deze wake-up call markeerde het begin van mijn zoektocht naar mijn spiritueel pad, mijn healing, mijn weg naar genezing. Ik was op zoek naar een relatie met een man die in het Universum geloofde en mij kon versterken door pure eerlijkheid en oprechtheid. Samen door het vuur gaan, elkaar ondersteunen in de uitdagingen van het leven.

"De Dans met de Tantra-Koning: Manipulatie, Misverstanden en de Zoektocht naar Zelfliefde"

7 maand later kwam 🥥 op mijn pad. Een relatie die moest uitgroeien tot iets wonderbaarlijks, diep connecterend… de intentie was er! Eén ding was zeker, nooit ging ik mezelf nog in de positie zetten van de ‘hoer’ uit wraak en eindeloze emotionele pijnen.

Na D. was ik op zoek naar mijn spirituele pad. 🥥 leek al een heel eind binnen zijn spirituele pad bewandeld te hebben, al heel wat kennis en ervaring te hebben verzameld. Hij was steeds eerlijk—iets wat ik nooit gekend heb bij D. Achteraf gezien was zijn eerlijkheid enkel een manipulatie van zijn waarheid. Ik zag 🥥 als een meester; dat beweerde hij ook te zijn.

🥥 was op de hoogte van mijn endometriose en vruchtbaarheidsproblematiek. Hij was er steevast van overtuigd dat we dit samen konden oplossen, met oprechte liefde en de juiste healing. Want de wegen van het Universum zijn ondoorgrondelijk en mysterieus. Hij was namelijk de tantra koning 👑. 

Wat ik mij vooral nu realiseer, is hoe graag hij de pijn ging opzoeken en uitlokken. Ik hoor nog steeds zijn woorden in mijn hoofd: ‘Blijf bij de pijn Yirka, ga erdoor,’ terwijl de tranen over mijn wangen rolden. 

Verzachte de pijn? Nee, enkel wanneer hij stopte. Elke keer dacht ik: het zal wel aan mij liggen, volgende keer zal het beter gaan. 

Hoe beter hij wist waar de pijnpunten lagen, hoe sneller hij deze ging opzoeken, waarbij elke vrijpartij gewoon uitdraaide op een pijnbank in plaats van een plezierbank.

Elke tantra sessie ging gepaard met het verbijten van intense pijnen, wat na enige periode een gewoonte werd en ik me voornamelijk ging focussen op het meditatieve, connecterende tantra-gedeelte in plaats van een sensuele, liefdevolle beleving. 

Zeg ik nu dat ik geen seksualiteit kan beleven zonder pijn? Nee, helemaal niet. Op het juiste moment, in de juiste sfeer, met de juiste voorbereiding en een luisterend oor is alles mogelijk—net zoals bij elke vrouw. 

Tot op het ogenblik dat 🥥 meedeelde dat hij mij geen pijn meer wou doen, maar naar mijn gevoel gaf hem dit enkel een vrijgeleide om zich te focussen op andere vrouwen. Wat ook zo was: hij begon tantrische helingssessies aan te bieden aan potentiële bezoekers van onze meditatiesessies. Ik werd op de achtergrond geduwd.

Daar zat ik dan met opnieuw een groot schuldgevoel. Ik was niet alleen niet in staat om mijn man een kind te schenken, maar ook niet meer om hem te pleasen in een passionele, sensuele ervaring. 

Jarenlang heb ik te horen gekregen hoe andere vrouwen al gierend, spuitend en gillend klaarkwamen, hoe ze hem aanprezen als de seksgod—zelfs al waren ze al jaren samen met hun toenmalige partner of man, nog steeds was hij de seks Koning in hun leven. 

Dus het lag volledig aan mij, dat was een feit. Als zo'n probleem bij jou ligt, waarom zou je dan jouw man verhinderen om zich te verrijken met andere vrouwen? En zeker als het verkocht wordt als healingsessies, want wanneer ik 'seks' uitsprak, was de wereld te klein: ‘Het is geen seks, het is tantra healing!!!!!!!’

Hij gaf die vrouwen iets wat geen enkele man kon: ‘genezing.’ Hij was de guru van iedere vrouw op aarde. 

Sindsdien ging hij telkens op zoek naar andere vrouwen—via naaktsauna’s, datingapps, mijn vriendenkring, eender waar. 

Het aantal potentiële vrouwen voor zijn crazy, gestoorde tantra-sessies liep niet steeds van een leien dakje, waardoor ik vaker te horen kreeg dat mijn endo-verhaal slechts een onverwerkt trauma was en dat ik mijn helingsproces volledig zelf in de hand had. Ik kon het healen, maar wou het niet healen 😳. 

Tot hij een tv-programma van Kat Luyten over endometriose zag in 2020-2021 en hij moest toegeven dat mijn pijnen misschien toch realiteit waren.

Endometriose is een chronische goedaardige inflammatoire / ontstekings aandoening waarbij cellen die lijken op cellen van het baarmoederslijmvlies (endometrium) buiten de baarmoederholte voorkomen. Deze complexe pathologie zorgt in veel gevallen voor chronische en ernstige (pijn-)klachten met een grote impact op de levenskwaliteit.

Er is op de eerste plaats onduidelijkheid over hoe de aandoening precies ontstaat. Daarnaast is er een waaier aan uiteenlopende functionele klachten

Ondanks de ernstige fysieke impact, werd mijn pijn door 🥥 afgedaan als iets wat ik zelf veroorzaakte of kon genezen als ik maar genoeg mijn best deed.

Eind 2020 kwam ik terecht bij mijn endo-osteopaat Colette Peeters. Na de reportage van Kat Luyten en na enkele sessies met Colette vond ik de moed om te vragen of ik ‘abnormaal' was. Of mijn endo-verhaal mijn seksuele beleving in de weg stond? 

Colette antwoordde onmiddellijk: ‘Yirka, het is door Freud die een eeuw geleden uitriep dat een orgasme door stimulatie van de clitoris voor seksueel onvolwassen en mentaal gestoorde vrouwen is. Een vaginaal orgasme werd beschreven als een vorm waarmee een vrouw haar volwassenheid bewijst. Clitoriaal klaarkomende vrouwen zouden in hun ontwikkeling zijn blijven steken.’ Dat vrouwen nog steeds denken dat ze abnormaal zijn, maar dit is al lang achterhaald.’ 

Enkel een narcistische man met een supergroot ego kan zulke uitspraken maken. Wie goed luistert, zou horen dat vrouwen het liefst van al een combinatie van beiden hebben. 

Helemaal ook niet abnormaal als je weet dat de clitoris, net zoals de penis, een erectie krijgt bij seksuele opwinding. Doe er dan ook iets mee 😣. 

Het is gewoon een kwestie van luisteren. Wat heeft jouw partner graag en niet? Niet zitten zeuren of betweterig spelen. 

Echt waar, zo moeilijk is het allemaal niet. Enkel en alleen als jouw ego groter is dan jouw persoonlijkheid, wil jij de veroveraar zijn en de eer opstrijken.

Ooit, in mijn turbulente periode, ontmoette ik een man die me vertelde: ‘Oh maar ik kan de vrouwtjes verwennen hoor’. Euh, de grootste afknapper ooit.

Ik ben niet trots op mijn turbulente periode, maar één ding heeft het me wel geleerd: 90% van de mannen weet tot op heden nog steeds niet waar de klepel hangt en hun ego is te groot om te luisteren.

Laat ons eerlijk zijn, one-night stands zijn de hel. Een goede seksuele relatie kan enkel ontstaan wanneer je elkaar door en door kent, je luistert naar elkaar en openstaat om je volledig over te geven aan de ander. 

Wat denk je dat een vrouw bezig houdt tijdens het eerste seksueel contact?: ‘Ben ik niet te dik? Zijn mijn borsten groot genoeg? Ben ik sensueel genoeg, flirterig genoeg, speels genoeg?’ En bla bla bla. Het is een potje van "fake it until you make it", wat ze eigenlijk doet, is veroveren.

Tot op heden snap ik nog steeds niet waarom sommige mensen steeds op zoek zijn naar een avontuurtje. It’s only a bad trip, met slechte seks en een gigantisch schuldgevoel. Als het gras groener lijkt aan de overkant, is het enkel omdat er meer mest 💩 ligt.

Voorspel was bij 🥥 geen optie, want hij dacht net zoals Freud: narcistisch en egocentrisch. 

Een vrouw moet klaarkomen door de ‘heilige staaf 🍆’ van de man. Clitoriaal was een geschenk van de duivel 😈. Hij zei letterlijk: ‘Bij een vrouw moet alles zo lang duren’ 😳. 

Moraal van het verhaal: Net zoals al de rest, erop en erover, en zo heb ik wel meerdere fake tantra guru’s gezien.

Toen ik 🥥 de visie van Colette bracht, reageerde hij met woede en agressie. Hij maakte harde en intense verwijten over Colette naar mij: ‘Wie was zij om hierover te oordelen? Wat wist zij daarvan? Zij is niet sensueel, heeft haar vrouwelijkheid verloren. Ze had geen man in haar leven, zij zit vol met pijn?’ Ze bezat de grootste pijn van de man, dus hoe kon zij oordelen?

Vaak denk ik nog terug aan de cheetah-ervaring, die krachtige ervaring. Het leert me nog steeds dat ik tot op heden te weinig zelfliefde heb gehad. Het is een harde realiteit en een constante reminder.

"Ik Vroeg Hem te Stoppen – Hij Hoorde Me Niet”

Maar die ene avond in 2023… Het was na een intense periode van veel contact met Virginie. Virginie had het schip opnieuw verlaten en 🥥 zat in een gigantisch frustrerende periode. 

We hadden samen een film gekeken, een rustige avond. 

Alvorens ik uit de zetel kon stappen, kreeg ik een enorme pijnaanval. Alsof messen 🔪 zich in mijn buik boorden, alsof mijn volledige inhoud via mijn yoni ging ontploffen. 

De pijn was onuitstaanbaar. Ik viel door de pijn uit de zetel op de grond en huilde intens. Dit was de ergste aanval ooit.

Wat deed 🥥? Hij legde mij op mijn rug en deed mijn broek uit. Ik huilde en vroeg hem te stoppen. Hij zei: ‘Ik zal het wel opnieuw eens oplossen voor jou.’ 

Hij penetreerde zich een weg naar binnen, droog. Ik stond zelfs versteld dat hij een erectie kon krijgen. 

Hoe kan jij opgewonden geraken als je vrouw ligt te krijsen en te kreunen van de pijn? 

Hij ging gewoon zijn gang, ik weende, vroeg hem te stoppen, maar hij bleef doorgaan en bleef de pijnpunten opzoeken. Ik bloedde 🩸…

Terwijl hij doorging, raasden mijn gedachten door mijn hoofd. Waarom hoorde hij me niet? Waarom betekenden mijn woorden niets? Ik voelde me klein, machteloos, alsof ik gevangen zat in mijn eigen lichaam zonder enige controle. Het leek alsof mijn pijn voor hem niet meer was dan een ongemak dat genegeerd kon worden. Ik begon te twijfelen aan mijn eigen realiteit: overdreef ik? Was dit wat liefde hoorde te zijn? Maar diep vanbinnen wist ik dat dit verkeerd was. Toch durfde ik niet te bewegen, uit angst dat het erger zou worden.

Eenmaal hij zijn ding gedaan had, stond hij op, keek op mij neer en zei: ‘Ik ben blijkbaar alleen goed voor het Universum om de shit op te kuisen, geen plezier voor M.’ 

Ik lag daar nog even, op het tapijt, op de grond, in pijn, in mijn bloed, met een verschrikkelijk schaamtegevoel. Afvragend wat mijn leven nog waard was…