If you touch my dog, you touch me.

Geboren en getogen met honden, heb ik nooit een dag zonder hen doorgebracht. Mijn jeugd was gevuld met de aanwezigheid van honden, katten en paarden. Waar mensen me vaak niet begrepen, vonden dieren altijd een manier om tot me door te dringen. Zij spraken de taal van onvoorwaardelijke liefde, iets wat ik bij mensen zelden vond.

Toen ik samenwoonde met D., duurde het slechts drie weken voordat Bacaro ons huisje opfleurde. Maar D. had zijn regels: honden kwamen niet binnen. Tegen mijn zin moest Bacaro in de garage en in een buitenhok. Toen had ik geleerd dat relaties om compromissen vroegen. Het duurde drie lange jaren voordat ik hem eindelijk in huis kreeg, waar hij zijn plek vond aan mijn voeten bij de sofa.

Na D. nam ik een besluit: nooit meer zou een man bepalen wat ik met mijn honden deed. Ik trok weer in bij mijn ouders en stortte me op mijn passie. Naast mijn job als flik startte ik mijn eigen trimsalon, hondenopvang en een kennel voor Border Collies. Honden waren niet enkel mijn werk, ze waren mijn familie.

💛 "Dogs are not our whole life, but they make our lives whole." – Roger Caras

Toen Orisha bij ons geboren werd, wist ik het meteen: wij waren twee handen op één buik. Sommige connecties met dieren gaan dieper dan woorden, en met Orisha voelde het alsof onze zielen elkaar al eeuwen kenden.

Toen ik in 2021 met 🥥 naar Laarne verhuisde, werd het moeilijker. Een huurhuis vinden met honden bleek een uitdaging, en we kregen de woning enkel op voorwaarde dat de honden buiten bleven. Hoewel 🥥 jarenlang bij mij had gewoond, omringd door honden, greep hij deze kans om hen nog verder uit mijn leven te duwen. Wat begon als een stuk tuin, werd snel beperkt tot een klein hoekje, verstopt achter hun hok. Orisha hield me in de gaten vanachter de afrastering, haar ogen smekend om nabijheid. Mijn hart brak elke dag een beetje meer.

Iedere ochtend stormde ik naar buiten om haar & Djuna te knuffelen, en Orisha begroette me met haar liefdevolle melodietjes. In de zomer bracht ik elke mogelijke seconde met hen door, maar ik wist dat het niet genoeg was. Toen ik voorstelde om hun stukje gras een meter uit te breiden, ontplofte 🥥. Het was een eindeloze strijd: ik was te toegeeflijk, geen echte alfa, ik had geen respect voor hem. De manipulatie en verwijten hakten erin. Uiteindelijk gaf ik toe, tranen in mijn ogen terwijl ik het hek opnieuw op zijn oorspronkelijke plaats zette.

Maar iets in mij was gebroken.

💔 "The more I learn about people, the more I like my dog." – Mark Twain

Mijn honden waren altijd aan mijn zijde. Ze hadden me nooit teleurgesteld. Zelfs na nachten vol verdriet en misbruik brachten ze een glimlach op mijn gezicht. Toch had ik toegelaten dat iemand hen beperkte, net zoals hij mij beperkte. Maar dat zou niet blijven duren.

In 2024 stond ik erop: Orisha en Djuna kregen de volledige tuin terug. Vanaf die dag sliep Orisha aan de achterdeur. Geen enkel moment ging verloren – ze was altijd bij mij. De achterbakse opmerkingen van 🥥 verdwenen in het niets. Er waren al genoeg stukken van mijn hart gebroken.

Toen 🥥 in september 2024 naar het buitenland vertrok, op huizenjacht, was het klaar. Vanaf die dag kwamen Orisha en Djuna binnen. Nooit zou iemand hen nog in de kou zetten. Nooit zou iemand mij nog van mijn honden scheiden.

Vandaag geniet ik van elk moment met haar. Orisha is niet zomaar een hond. Zij is mijn thuis. Mijn kracht. Mijn heling.

🐾 "When I needed a hand, I found your paw.”