“De Waarheid Zal Schrijven: Mijn Stem, Mijn Kracht”

Hoe snel een verhaal een vervolg krijgt. Hoe snel jouw intuïtie werkelijkheid wordt.

Het delen van mijn verhalen brengt angsten met zich mee. Mijn verhalen zijn mijn trauma’s. Mijn drijfveer? Het feit dat ik dit alleen kon overwinnen door te praten. Praten met anderen over thema’s waar ik vragen bij had – seksualiteit, relatiedynamieken – en steeds te horen krijgen dat het aan mij lag. Dat dit alleen bij mij gebeurde, en niet bij anderen.

Vaak genoeg hoorde ik hoe andere vrouwen zoveel beter waren. En ondertussen liep ik al acht jaar in de schaduw van zijn ‘One & Only Holy Woman’: Virginie.

Ik kwam uit een relatie vol leugens en bedrog. Waarbij ik keer op keer hoorde: ‘Jij ziet spoken.’ Tot het punt waarop al mijn spoken werkelijkheid werden en de waarheid niet meer omzeild kon worden.

Ik draag meerdere zware, onverwerkte trauma’s met me mee. Trauma’s uit mijn tijd als flik. Trauma’s uit mijn jeugd – stalking. En zoals iedereen draag ik ook de bagage mee die mijn opvoeding met zich meebracht. Niemand heeft een perfecte opvoeding gehad; iedereen doet zijn best, maar een handleiding bestaat niet.

Niet genoeg zijn. Dat is the story of my life. Als kind was ik altijd heel mager. Ik ben fijn gebouwd en heb altijd intensief gesport. Maar telkens kreeg ik te horen van mijn tante: ‘Yirka, nu ben je toch echt te mager.’ Over en over again.

In mijn relatie met D. flirtte hij continu met andere vrouwen. Dat geeft je als vrouw geen fijn gevoel – trouwens, niemand verdient dat, ook mannen niet. Als endometriosepatiënt kon ik mijn partner geen kinderen geven, wat opnieuw mijn waardigheid als vrouw naar beneden haalde. Is het niet de taak van de vrouw om kinderen te baren?

En toen was er 🥥. Met hem werd ik constant geconfronteerd met de intense band tussen hem en Virginie. Mijn zelfvertrouwen brak steeds meer af. En als Virginie niet in beeld was, zocht hij wel een andere vrouw, want niets was ooit goed genoeg.

De lancering van ‘Crazy in the Coconut’

Toen ik gisteren mijn blog ‘Crazy in the Coconut’ lanceerde, zag hij opnieuw zijn kans om grip op mij te krijgen. Ik kreeg een reeks voice-berichten binnen. Berichten waarin hij beweerde dat Virginie hem had gevraagd de waarheid over haar komst naar België voor mij te verzwijgen. Woorden die hij in een compleet andere context probeerde te draaien.

Virginie had een punt: waarom zou je je ex-partner nog meer pijn laten lijden?

🥥 had het verhaal aan Virginie voorgesteld alsof ik zou hebben gezegd: "Jij bent de enige vrouw die hier nog een voet mag binnenzetten. Yirka zal hier sowieso geen probleem mee hebben."

Opnieuw heeft 🥥 de feiten volledig uit hun context gehaald en verdraaid naar wat hem uitkwam. Het was bovendien zijn eigen idee om haar onze keuken te laten gebruiken en zelfs om te blijven slapen.

Uiteindelijk draaide het allemaal om onze simpele afspraak: 'Geen Vrouwen in mijn Huis.'

Had hij zich daaraan gehouden, dan was het niet nodig geweest om mij iets te vertellen over wie hij ontmoette, laat staan over zijn contact met Virginie. Op dat moment was hij een vrij man, met alle ruimte om zijn leven in te richten zoals hij wilde.

Dat is het punt. Doe wat je wil, ga uit met wie je wil, huur een hotel, slaap bij hen... I don’t care. Maar niet in onze woning. Ik betaal nog steeds de rekeningen, ik heb nog steeds het recht om op elk moment binnen te lopen. Ik wil geen confrontatie met zijn demonische uitspattingen.

Toch neemt dat niet weg dat niemand het fijn vindt om te zien hoe hun ex vrijwel direct overgaat naar een volgende relatie. Het roept onvermijdelijk vragen op. Wat was dan de waarde van onze relatie, als er niet eens een moment van verwerking nodig lijkt te zijn?

De manipulaties beginnen

Hij zette manipulatie nummer één in met deze boodschap: “Zie dit als een afscheid, voor mij een definitief afscheid van haar (Virginie) en van jou. Ik heb je hele blog gelezen, dank je.”

Dit zag ik aankomen. Ik ken 🥥 beter dan wie ook. Ik ken zijn werkwijze. Schuldgevoel aanpraten, slachtoffer spelen, manipuleren.

Ik bleef kalm en deelde hem mee dat zijn spelletjes geen invloed meer op mij hebben. Dat hij geen recht meer heeft om mij te controleren. Dat hij nooit meer macht zal hebben over wat ik doe of laat.

Vervolgens belt hij. Opnieuw probeert hij mij onder druk te zetten. “Schrijf niet over A.,” zegt hij nadrukkelijk. “Die mensen hebben al genoeg meegemaakt.” Echt? En dat is mijn fout? Nee, dat is jouw shit 💩.

De angst in zijn woorden en zijn dreigementen spraken boekdelen. Zijn zogenaamd eerlijke waarheid was weer een leugen. Een leugen naar A. en haar man? Waar komt die angst vandaan? Heeft A. mijn blog gelezen? Haar man? Heeft de waarheid zich alweer in een nieuwe leugen omgezet?

Eén ding is glashelder: contact onderhouden met een narcist is onmogelijk. Hij zal altijd blijven controleren, manipuleren, je ziek maken en pijn doen.

Dit staat buiten kijf. Mijn verhaal raakt hem niet – het raakt alleen zijn ego. En zo werd er opnieuw een extra blokkade opgeworpen.

Mijn boodschap is duidelijk:

Niemand houdt mij nog tegen om te schrijven. Dit is wat een narcist doet: onderdrukken, kleineren, jouw waardigheid afnemen.

Ik zal blijven schrijven. Niet alleen voor mij, maar voor jullie. Voor iedereen die kracht haalt uit mijn woorden. Voor iedereen die de moed vindt om die assholes de deur te wijzen.

Wij zijn het waard. Wij verdienen liefde. We verdienen eerlijkheid, respect en begrip. Er is geen plek meer voor misbruik in ons leven. Niemand verdient dit – ook ik niet.